برای من پدیده ی تازه ای نیست. اما خیلی وقتا با خودم فکر کردم که چرا اینجوری آخه؟ یعنی چرا این حالتی هستیم؟
بعضی موارد هستن که واقعا توجیه منطقی داره. مثلا خوب واقعا هیچ دلیلی نداره که طرف برای کسی که چندان براش تفاوتی نمی کنه که اون چقدر داره انرژی می ذاره و چه رابطه ای رو می خواد این همه وقت خرج کنه یا انرژی بذاره یا حالا هر چیزی. چون هیچ واکنش متقابلی (در اون حدی که خودش هست یا شاید می خواد) دریافت نمی کنه. پس طبیعیه که بعد از یه مدت که تلاش می کنه دیگه بیخیال می شه و دیگه خبری ازش نمی شه...
ولی اون طرف که اونقدر براش داشت تلاش می کرد هنوز همونجوری هست. یعنی نسبت به اون فرد هیچ تفاوتی در خودش احساس نمی کنه فقط پیش خودش می تونه بگه: ئه! چی شد؟ اون که این همه اینجوری بود و اینا چطور شد دیگه حتی کوچکترین خبری هم ازش نیست.ولی این اصلا ناراحت کننده نیست و خود آدم هم خوب می دونه که همینه دیگه 
و البته که براش هم چندان فرقی نمی کنه 
اما خوب یه سری روابط هست که کاملا تعریف شده است. حداقل خود طرفین که به تعریف شده بودنش شکی ندارن. اما جالبه که یه دفعه متوجه می شیم که طرف مقابل حالا که دیگه براش مصلم شده که ما با اون کاملا عادی هستیم دیگه براش اخی می شیم 
در موارد مختلف این واکنش ها می تونه متفاوت باشه. از اخی شدن گرفته تا تیکه انداختن , تا تحویل نگرفتن , تا بی خبر شدن و حتی در بعضی موارد رفتارهای تندی هم دیده شده
یه روز خیلی خوبی و یه روز بد روزگار می شی
منظورم تنها به این اتفاقات اخیر نیستا گفتم که برای من این موضوع جدیدی نیست.
اما دوستای واقعی همیشه مثل همیشه می مونن. بالا پایین داره اما سوخت و سوز نداره اینجا
به هرحال شرایط یا روزگار یا موقعیت هایی که برای هر کس پیش میاد ممکنه روی میزان روابطش تاثیراتی بذاره اما ماهیت و ذات دوستی واقعی رو تغییر نمی ده. اونا همیشگین
پی نوشت:
تو هوای تازه ی زندگی هستی
که تو قصر آرزوهایم نشستی
(کشتم خودمو انقدر اینو گوش دادم)
میان ترم هم که نمی گیره حداقل یه نمونه سوال ببینیم 
)
