بعضی وقتا ما آدما بدون اینکه از همدیگه خبر داشته باشیم از روی یه سری مشاهده های اولیه واسه خودمون به نتایج تخیلی می رسیم و تحلیل می کنیم و قضاوت می کنیم و نهایتا حکم هم صادر می کنیم. خوب طبیعی هم هست که هرکس حکم رو به نفع خودش صادر کنه. اما فقط کافیه که با هم حرف بزنیم و از هم بپرسیم و همدیگه رو روشن کنیم. اما این سکوت های بی جا فقط منجر به سوئ تفاهم می شه. و بعد از اون هم سوئ تفاهم پشت سوئ تفاهم. و حالا هر کس پیش خودشه و هی نتیجه گیری می کنه و نظر و حکم می ده. و خوب معمولا هم این موارد منجر به ایجاد حس بدی تو آدم می شه.
داشتم با خودم فکر می کردم که اگر همون شب اون آدم بهم گفته بود: "چرا جواب اس ام اس من رو ندادی؟" من خیلی زودتر از این ها متوجه می شدم که جوابی که براش فرستاده بودم به دستش نرسیده بوده و این همه از هم دلگیر نمی شدیم...
و البته که من هم این همه دچار اشتباه نمی شدم و هی با خودم نمی گفتم: عجبا...
پ.ن: خدا رو شکر.(از این یه قلم اخلاقم خیلی راضیم) با همه ی سختی هاش و اینکه به نظر خیلی ها شاید آدم خودش رو کوچیک کرده باشه ولی بازم می رم و حرفم رو می زنم و سعی می کنم نذارم سوئ تفاهم ها بمونن و مدام ریشه شون ضخیم تر و عمیق تر بشن 
پی نوشت:
بازم فردا نمی رم سر کلاس
تازه اونم باز ساعت اول رو نرفتم سر کلاس (البته رفتم دانشگاه اما نشستم برای امتحان ریاضی-فیزیک۲ , ساعت بعد یه کم خوندم) امتحان رو نسبتا خوب دادم. به نظر من که خیلی آسون بود. به قول خود استاد مثکه به افتخار قهرمانی پرسپولیس بهمون حال داده و آسون گرفته 
اگر یه کم همچین حالم بد نشده بود که دیگه همه چیز عالی بود. نمی دونم چرا باز اینجوری شد 
